Μες' από τους στίχους γεννιέται ένα όνειρο, ένα παραμύθι. Μια σύνθεση εικόνων και εξωτερικευμένων δυνατών συναισθημάτων. Μες από τη μελωδία γεννιέται ένα συναίσθημα, μια πνοή ελευθερίας στην φυλακή της ασφυκτικής καθημερινότητας. Η διαφορετικότητα της κάθε σύνθεσης, δείχνει την αυθεντικότητα του κάθε καλλιτέχνη, καθώς μιλάμε για μοναδικότητα της προσωπικότητας του καθενός.

    Το γεγονός που η κάθε σύνθεση είναι ξεχωριστή και άξια προσοχής οφείλεται στη γνησιότητα των συναισθημάτων που εξωτερικεύονται και μεταφράζονται σε νότες. Αν θέλετε μπορούμε να παρομοιάσουμε τα δάκτυλα του οργανοπαίχτη με συναρτήσεις. Ο 'άγνωστος χ, η μεταβλητή, είναι οι ποίκιλλες συναισθηματικές καταστάσεις, χαρά, λύπη, θυμός, μελαγχολία, ρομαντισμός, οι οποίες μέσω της συνάρτησης που φυσικά διαφέρει σε κάθε άνθρωπο, μετατρέπονται σε αλληλουχίες νοτών, σε ηχητικές δημιουργίες και συνεπώς σε μουσική.

    Αποπνέει σεβασμό το γεγονός ότι μια τυχαία κατάσταση, ένα απρόσμενο γεγονός, μπορεί να δώσει αλλεπάλληλες τιμές στη συνάρτηση με αποτέλεσμα την εκφραστικότητα και συνεπώς τη δημιουργία ενός έργου που ενδέχεται να χαρακτηρίσει έναν άνθρωπο ή ακόμη και μια περίοδο ή εποχή, δίνοντάς του "ταυτότητα", αναγνωρισιμότητα και ουσιαστικά αθανασία.

    Από το πιο μικρό μέχρι και τον πιο μεγάλο συνθέτη, εφόσον υπάρχει έστω κι ένα άτομο που βρίσκει ικανοποίηση μέσα από το έργο του, ο συνθέτης αυτός ασκεί μια μορφής επιρροή πάνω στον ακροατή με τον οποίο πλέον μοιράζονται τα αίτια και τις καταστάσεις της μουσικής αυτής δημιουργίας.

    Ξεφεύγοντας από το μουσικό χώρο και περνώντας στον καλλιτεχνικό γενικά, θα μπορούσαμε να δούμε κάθε έργο τέχνης ως κομμάτι του δημιουργού τους, ως τμήμα του εαυτού τους.
  Ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα μουσικό κομμάτι, ένα ποίημα, κάποιο συγγραφικό ή θεατρικό έργο, όλα αποτελούν "κομμάτια" του δημιουργού τους.

  Η κάθε τέχνη μάλιστα, έχει διαφορετικό τρόπο που διαχειρίζεται τα "κομμάτια" των εκφραστών της.
    Αν κάποιος , για παράδειγμα, έχει έναν πίνακα στο σαλόνι του, ακούει κάποια μουσική που τον εκφράζει, διαβάζει ένα βιβλίο ή παρακολουθεί ένα έργο, είναι ακούσια έρμαιο του δημιουργού του οποίου την τέχνη θαυμάζει. Μπαίνει αυτόματα στον κόσμο που έχει δημιουργήσει ο καλλιτέχνης και χωρίς να το καταλάβει συμμετέχει στο ταξίδι της τέχνης ανήμπορος να παρέμβει.

    Η τελική επιτυχία ή αποτυχία εξαρτάται από το κατά πόσο ο προσωπικός κόσμος του καλλιτέχνη εκφράζει τον αποδέκτη. Αντίστοιχα, η τελική επιτυχία ή όχι σε ότι αφορά τα εμπορεύσιμα τραγούδια εξαρτάται από το κατά πόσο ο προσωπικός κόσμος του καλλιτέχνη εκφράζει το σύνολο των αποδεκτών όπου προορίζεται. Βέβαια, τέχνη η οποία "προορίζεται" δεν αποτελεί απόρροια βιωμάτων ή σκέψεων κάποιου καλλιτέχνη αλλά έχει πιο ιδιοτελείς στόχους και δεν εμπίπτει στο συγκεκριμένο άρθρο.

    Κατά τη γνώμη μου, κανένα καλλιτεχνικό δημιούργημα έργο δε μπορεί να θεωρείται "καλό" ή "κακό". Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε "καλό" αυτό που έχει περισσότερους αποδέκτες και "κακό", αυτό με τους λιγότερους. Εφόσον μια δημιουργία είναι γνήσια βγαλμένη από τον καλλιτέχνη και όχι επιπόλαια και επιτηδευμένα κατασκευασμένη, είναι ελεύθερη χαρακτηρισμών και εμπίπτει σε καθαρά υποκειμενικά κριτήρια απαλλαγμένα από ταμπέλες που ενδεχομένως επηρεάσουν υποψήφιους αποδέκτες.

Δημήτρης Κόνταρης